Yine 10 askerimiz (evladımız) şehit oldu. Dün de şehitlerimiz vardı, önceki günlerde de..
Hatta şehitsiz günümüz haftamız geçmez oldu..
Ama dikkat çeken en önemli konu protestocular..
Hani Taksim Meydanında yeşilli bayraklarla protesto eylemleri yapan, hepimiz bilmem kimiz falan diye bağıranlar.
Hani nerde, çocuklarını, eşlerini yanlarına alıp bağıranlar, çağıranlar..
Hani Anadolunun bir çok kentinde gösteri yürüyüşü düzenleyenler nerde?
Hiç ortalarda yoklar!
Başka bir ülkenin vatandaşı zulme uğrayınca İnsan olduklarını hatırlayıp, insan haklarından bahsedenler, bu yavruların ailelerinin insan olduklarını farketmiyorlar mı?
Yoksa içlerinden üzülüp, "şaşaaya gerek yok, 'Allah rahmet eylesin' diyoruz ya" mı diyorlar?
Bu çocuklar onların çocukları değil de, bilmem ne ülkesinin çocukları mı onların çocukları?
Nasıl bir ilişkidir bu?
Nasıl bir vicdandır?
Kimsenin sesi çıkmıyor..
Öylece alık alık bakınıyorlar, yüzlerinde sahte bir hüzünle!!
3-5 yaşındaki çocuklarla, kocaları yanlarında olmayan kadınlarla eylem yapanları şimdi de görsek, diyeceğimiz hiçbirşey olamaz.
Elbette orada zulme uğrayanlar da insan ve onların yanında olmak insanlık vazifemiz.
Ben ona birşey demiyorum. Gerekirse bende aynı eylemin içersinde olurum.
Ammaaa.... önce ben ve benim insanım..
Ben kendi insanımın şehit olmasını önleyemiyorsam da başkasıyla ilgileniyorsam o zaman yazık bana..
Evlatlarımızın hepsine, Allah En büyük rahmetlerini verir, ailelelerine de sabır ihsan eder inşallah.
Bir de bizim insanımız mı, yoksa başka ülke insanı mı olduğunu anlayamadığımız, ama bu ülkenin insanları olan vatandaşlarımıza da akıl ihsan eder, vicdanlarını kör etmez inşallah..